دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی

 به گزارش خبرنگار وب‌دای دانشگاه؛ متخصصان دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی در نشستی با محوریت بررسی تهدیدات ناشی از مخاطرات طبیعی و انسان‌ساز، راهکارهای عملیاتی برای مدیریت هوشمندانه خطر و کاهش آسیب‌پذیری زیرساخت‌های کشور را تبیین کردند.

 

فساد؛ پاشنه آشیل مدیریت ریسک

 

دکتر حمیدرضا خانکه، مدیر مرکز تحقیقات سلامت در حوادث و بلایا، با اشاره به پیوند عمیق میان «فساد» و «خطر بلایا»، تصریح کرد: فساد، اصلی‌ترین مانع مدیریت ریسک است و برای خروج از وضعیت موجود، حاکمیت باید با عبور از نظارت‌های صوری به سمت نظارت‌های هوشمند حرکت کند.

وی مدل چهارمرحله‌ای خود را مبتنی بر «به‌روزرسانی استانداردها»، «نظارت دقیق»، و ایجاد «نظام تشویق و تنبیه» برای سازندگان قانون‌مدار و متخلفان، تنها راهکار عملی برای ارتقای کیفی صنعت ساختمان دانست و افزود: سیاست‌های کلان باید از «توصیه به مردم» به سمت «حمایت از ساخت ایمن» تغییر مسیر دهد.

دکتر خانکه همچنین بر ضرورت بازنگری در دیپلماسی مدیریت بحران و تمرکز بر «توافق‌نامه‌های منطقه‌ای» تأکید کرد و یادآور شد: ایران با ۵۳ مخاطره شناخته‌شده، نیازمند تغییر نگاه از تقدیرگرایی به مدیریت علمی است؛ امری که با مشارکت عمومی، آگاهی‌بخشی به خانواده‌ها و آموزش از مدارس تا سطوح عالی محقق می‌شود.

 

مطالبه‌گری عمومی؛ حقی برای ایمنی

 

دکتر فرخی، دیگر متخصص حاضر در این نشست، با انتقاد از خلأهای نظارتی در صنعت ساختمان، نسبت به پدیده «نظارت‌های صوری» هشدار داد. وی با تأکید بر لزوم مطالبه‌گری عمومی برای «حق ایمنی»، افزود: ساخت‌وسازهای غیراصولی بر روی گسل‌ها و مسیل‌ها و سپردن مدیریت بحران به افراد غیرمتخصص، تهدیدی جدی برای تاب‌آوری جامعه است؛ لذا مدیریت ریسک باید بر پایه تخصص‌گراییِ علمی و اجرایی استوار باشد.

 

تقویت شفافیت؛ پیش‌شرط حکمرانی ایمن

 

دکتر شجاع‌فرد، عضو هیئت علمی این مرکز، نیز تصریح کرد: تاب‌آوری کشور نیازمند گذار از آگاهی نظری به کنش عملیاتی است و «اعتماد عمومی» و «شفافیت در حکمرانی»، پیش‌شرطِ اثربخشیِ هرگونه مداخله‌ای در مدیریت بحران محسوب می‌شود. وی بر تدوین مداخلات مبتنی بر شواهد علمی در محورهایی نظیر تبیین مسئولیت‌های حقوقی دولت و تقویت نقش خانواده به عنوان واحد بنیادین تاب‌آوری تأکید کرد.

 

پیشگیری در توسعه شهرهای جدید

 

دکتر بابک فرزین‌نیا نیز با تأکید بر لزوم بازنگری در ضوابط شهرسازی، گفت: با توجه به هزینه‌های گزافِ بازسازی یا اصلاح سازه‌ها در کلان‌شهرهایی نظیر تهران، باید استانداردهای ایمنی به صورت پیشگیرانه در فرآیند تأسیس شهرهای جدید لحاظ شود. وی همچنین بر اهمیت آموزش مفاهیم کاهش خطر از مقاطع پیش‌دبستانی تا سطوح آموزش عالی تأکید کرد.

 

لزوم هم‌گرایی در مدیریت بحران

 

در پایان این نشست، اعضای هیئت علمی بر ضرورت «سرمایه‌گذاری بر کاهش خطر»، «تقویت حکمرانی و چارچوب‌های قانونی»، «توانمندسازی جوامع محلی»، «توسعه رویکردهای چندمخاطره‌ای» و «بهره‌گیری از داده و فناوری» به عنوان الزامات اصلی ارتقای مدیریت خطر در کشور تأکید کردند.

پایان پیام/