دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی

به گزارش خبرنگار وب‌دای دانشگاه، دکتر فاطمه حسناتی درباره ماهیت این عارضه توضیح داد که لکنت نوعی اختلال در روانی گفتار است که ممکن است به شکل تکرار صداها یا هجاها، کشیده گفتن صداها یا گیر کردن هنگام صحبت کردن بروز کند. گاهی فرد می‌داند چه می‌خواهد بگوید، اما در بیان روان کلمات با دشواری مواجه می‌شود. شدت لکنت در افراد متفاوت است، اما این اختلال هیچ ارتباطی با هوش فرد نداشته و افراد دارای لکنت می‌توانند در حوزه‌های گوناگون زندگی، تحصیل و کار به موفقیت‌های چشمگیری دست یابند.

 

وی با اشاره به آمارهای جهانی و منطقه‌ای افزود: برآوردها نشان می‌دهند که حدود یک درصد جمعیت در مقطعی از زندگی با لکنت پایدار مواجه‌اند و مطالعات انجام‌شده در ایران نیز شیوع لکنت در کودکان پیش‌دبستانی و دبستانی را حدود ۱ تا ۲ درصد گزارش کرده‌اند. لکنت معمولاً در سال‌های اولیه کودکی (به‌ویژه سنین ۲ تا ۵ سال) آغاز شده و شیوع آن در پسران بیشتر از دختران است.

 

عضو هیئت‌علمی دانشگاه علوم توان‌بخشی و سلامت اجتماعی درباره ریشه‌های این اختلال تصریح کرد: علت لکنت ترکیبی از عوامل ژنتیکی، تفاوت‌های رشدی و نحوه عملکرد شبکه‌های مغزی مرتبط با گفتار است؛ بنابراین برخلاف باورهای قدیمی، لکنت ناشی از کم‌هوشی، تنبلی، ترس یا خطاهای تربیتی والدین نیست، هرچند مواردی چون هیجان، خستگی یا فشار برای تند صحبت کردن می‌تواند آن را تشدید کند.

 

دکتر حسناتی در خصوص نحوه تعامل با افراد دارای لکنت توصیه کرد: هنگام صحبت با این افراد باید با آرامش گوش کنیم، جملات آن‌ها را کامل نکنیم، به آن‌ها فرصت کافی برای پاسخ‌دهی بدهیم و از به‌کاربردن توصیه‌هایی مانند «آرام‌تر حرف بزن» یا «نفس بکش و دوباره بگو» خودداری نماییم.

 

وی در باب مداخلات درمانی خاطرنشان کرد: روش‌های درمان لکنت متناسب با سن، شرایط و نیازهای مراجع توسط گفتاردرمانگر انتخاب می‌شود و شامل آموزش راهبردهای گفتاری، اصلاح الگوهای لکنت، مداخلات والد–کودک و کاهش اضطراب و دشواری‌های ارتباطی است. هدف غایی درمان صرفاً روان‌تر صحبت کردن نیست، بلکه توانمندسازی فرد برای برقراری ارتباط مؤثر، مشارکت فعال در اجتماع و ارتقای کیفیت زندگی است.

 

روز جهانی آگاهی‌بخشی درباره لکنت هر سال در ۲۲ اکتبر برگزار می‌شود؛ روزی که فرصتی مغتنم برای شناخت بهتر این اختلال، کاهش قضاوت‌های نادرست و انگ‌های اجتماعی، و ساختن جامعه‌ای است که در آن همه افراد با هر شیوه گفتاری، فرصت برابر برای شنیده شدن داشته باشند.

پایان پیام/