دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی

به گزارش خبرنگار وب‌دای دانشگاه، دکتر آناهیتا رحمنی با اشاره به ضرورت نگاهی عمیق‌تر از چارچوب‌های محض تخصصی در مواجهه با گروه‌های آسیب‌پذیر و کم‌توان اظهار داشت: در تعامل با این گروه‌ها، دانش، تخصص تشخیصی و مهارت‌های بالینی، زیربنای کار ماست؛ اما برای نزدیک شدن به تجربه زیسته و انسانیِ مراجع، به عنصری فراتر از آن نیاز داریم که همانا درک همدلانه و آمادگی کامل برای شنیدن تجربه‌ای است که شاید برای ما آشنا نباشد.

 

وی سلامت روان در اقشار کم‌توان و آسیب‌پذیر را مفهومی فراتر از نشانه‌های ظاهری بیماری برشمرد و افزود: سلامت روان در این گروه‌ها تنها در محدوده علائم بالینی یا ناتوانی‌های جسمی و روانی خلاصه نمی‌شود، بلکه کیفیت رابطه این افراد با محیط پیرامون و میزان برخورداری از حمایت‌های اجتماعی، نقشی تعیین‌کننده بر حس امنیت و سلامت آن‌ها ایفا می‌کند؛ از این رو برای افرادی که با اختلالات روان‌پزشکی زندگی می‌کنند یا به علت محدودیت‌های جسمی، شناختی و اجتماعی نیازمند حمایت مضاعف هستند، مواجهه با رویدادها و تنش‌های بیرونی بسیار دشوارتر بوده و آسیب‌پذیری‌شان را دوچندان می‌سازد.

 

دکتر رحمنی بر اهمیت شکیبایی درمانگران در روند مداخله بالینی تأکید کرد و گفت: گاهی اوقات لازم است در نام‌گذاری و قضاوت تجربه افراد شتاب نکنیم و این فرصت را به فرد بدهیم تا جهان زیسته خود را با واژه‌های خودش تصویر و معنا کند. ما در قامت اعضای تیم سلامت روان، می‌توانیم فضایی امن فراهم آوریم که در آن مراجع، فراتر از برچسب‌های تشخیصی و محدودیت‌هایش، در قالب هویتی یگانه و ارزشمند دیده شود.

 

این فلوشیپ روان‌درمانی با اشاره به حساسیت مضاعف این رویکرد در بزنگاه‌های دشوار تصریح کرد: در روزهایی که بحران‌ها و آشفتگی‌های بیرونی، آسیب‌پذیری‌های زمینه‌ای را تشدید می‌کنند، تلاش برای درک تجربه‌ها از زاویه دید خود فرد اهمیتی دوچندان دارد؛ این توجه عمیق به‌ویژه زمانی که فرد به دلیل موانع ارتباطی، شناختی یا روانی توانایی بیان آسان حالات درونی خود را ندارد، تعیین‌کننده و حیاتی خواهد بود.

 

وی در پایان خاطرنشان کرد: در چنین بستری از رابطه حرفه‌ای، مراجع در کنار مراقبت‌های معمول درمانی، حس ارزشمند «فهمیده‌شدن» و «پذیرفته‌شدن» را تجربه می‌کند؛ تجربه‌ای که از انزوای درونی او می‌کاهد و امکان پیوند دوباره با خویشتن و جامعه را فراهم می‌سازد. اگرچه رفع تمامی بحران‌ها و فشارهای محیطی در توان ما نیست، اما از رهگذر یک پیوند بالینی همدلانه، می‌توان گامی اثربخش در جهت کاهش و التیام رنج این مراجعان برداشت.

پایان پیام/