دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی

به گزارش خبرنگار وب‌دا؛ دکتر آذین فرزین، عضو هیئت علمی گروه روانشناسی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، همزمان با هفته سلامت با محوریت «سلامت خانواده»، به واکاوی چالش‌های ارتباطی در دنیای امروز پرداخت و گفت: بسیاری از خانواده‌ها این روزها با معضل زودرنجی، کاهش حوصله و تنش‌های کلامی دست‌به‌گریبان هستند. واقعیت این است که در بسیاری از این موارد، مشکل اصلی «بی‌محبتی» نیست، بلکه «فرسودگی روانی» اعضا است که فضای خانه را تحت‌الشعاع قرار داده است.

 

پیامدهای زیست مدرن بر آستانه تحمل افراد

 

وی با اشاره به عوامل فشارزای محیطی تصریح کرد: فشارهای اقتصادی، نگرانی‌های معیشتی، بمباران اخبار منفی و استفاده بی‌رویه از فضای مجازی، فرصت استراحت واقعی را از مغز گرفته است. زمانی که ذهن دچار خستگی مفرط می‌شود، آستانه تحمل فرد کاهش می‌یابد؛ نتیجه این فرسودگی، تبدیل شدن پرسش‌های ساده به بحث‌های فرسایشی، کاهش تاب‌آوری والدین و احساس دوری میان زوجین است.

دکتر فرزین افزود: یکی از پارادوکس‌های زندگی مدرن این است که اعضای خانواده حضور فیزیکی در کنار یکدیگر دارند، اما از نظر عاطفی با هم نیستند. هر فرد درگیر دنیای مجازی خود است، در حالی که نیاز بنیادین انسان به «شنیده شدن»، «دیده شدن» و «احساس امنیت»، همچنان همان نیاز قدیمی و پابرجاست.

 

شاخص‌های خانواده سالم در نگاه روان‌شناختی

 

این عضو هیئت علمی دانشگاه با تعریف شاخص‌های یک خانواده سالم اظهار کرد: سلامت خانواده به معنای نبودِ اختلاف نیست؛ چرا که هیچ خانواده‌ای بدون تنش وجود ندارد. خانواده سالم، خانواده‌ای است که مهارت‌های گفت‌وگو، گوش دادنِ فعال، بیان محترمانه خواسته‌ها، عذرخواهی و همدلی در زمان بحران را آموخته باشد تا به‌جای آسیب زدن به یکدیگر، در کنار هم بایستند.

 

راهکارهای ساده برای بهبود حال روانی خانواده

 

دکتر فرزین در پایان برای بهبود فضای روانی خانواده، چندین راهکار کلیدی ارائه داد و گفت: اختصاص دست‌کم ۲۰ دقیقه گفت‌وگوی روزانه بدون حضور تلفن همراه، پرهیز از کنایه و تحقیر، قدردانی از یکدیگر برای اقدامات کوچک و پرهیز از تلاش برای پیروزی در هر بحث، از جمله این راهکارهاست.

وی در پایان خاطرنشان کرد: سلامت خانواده تنها در ابعاد مالی و جسمی خلاصه نمی‌شود؛ «حالِ روانی» خانه نیازمند مراقبت مداوم است و یک گوش دادن صمیمانه یا چند دقیقه توجهِ واقعی، می‌تواند گره‌های بزرگ روانی را باز کرده و سلامت و آرامش را به کانون خانواده بازگرداند.

پایان پیام/