دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی

به گزارش خبرنگار وب‌دای دانشگاه، دکتر فاطمه قاسمی‌فرد، عضو هیئت علمی گروه کاردرمانی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، با تأکید بر اهمیت رویکرد کاردرمانی در دوران سالمندی، گفت: بسیاری تصور می‌کنند مراقبت از سالمندان تنها محدود به بهبود بیماری‌های جسمی است، اما کاردرمانی با نگاهی جامع‌تر، هدف خود را بر مشارکت فرد در فعالیت‌های معنادار متمرکز می‌کند. کاردرمانگران با ارزیابی دقیق توانمندی‌ها و محدودیت‌ها، تلاش می‌کنند میان آنچه سالمند “می‌تواند” انجام دهد و آنچه برای زندگی نیاز دارد، تعادل ایجاد کنند.

 

پیشگیری از سقوط؛ اولویت سلامت سالمندی

 

این عضو هیئت علمی دانشگاه، یکی از چالش‌های اصلی دوران سالمندی را خطر سقوط و آسیب‌های ناشی از آن دانست و افزود: کاردرمانگران با ارزیابی تعادل، اصلاح محیط زندگی و آموزش صحیح استفاده از تجهیزات کمکی، نه تنها از سقوط پیشگیری می‌کنند، بلکه ترس از افتادن را کاهش داده و اعتمادبه‌نفس سالمند برای تحرک و فعالیت را بازمی‌گردانند.

 

توانبخشی شناختی؛ مدیریت استقلال در بیماری‌های مزمن

 

دکتر قاسمی‌فرد با اشاره به نقش کاردرمانی در مدیریت بیماری‌هایی نظیر آلزایمر، دمانس و پارکینسون گفت: متخصصان کاردرمانی با اجرای برنامه‌های توانبخشی شناختی به سالمندان کمک می‌کنند تا عملکردهای حافظه، توجه و برنامه‌ریزی خود را مدیریت کرده و تا حد امکان فعالیت‌های روزمره و اجتماعی را با کمترین وابستگی انجام دهند.

 

محیط ایمن؛ از اصلاح ساختار تا آموزش خانواده

 

وی در ادامه با اشاره به اینکه کاردرمانی شبکه حمایتی سالمند را نیز پوشش می‌دهد، تأکید کرد: اصلاحات ساختاری منزل جهت ایمن‌سازی محیط و آموزش خانواده‌ها برای ارائه حمایت‌های اصولی به‌گونه‌ای که استقلال فردی سالمند حفظ شود، از مهم‌ترین بخش‌های پروتکل‌های حمایتی کاردرمانی است.

 

هدف نهایی؛ سالمندی با کیفیت و معنا

دکتر قاسمی‌فرد در پایان خاطرنشان کرد: هدف نهایی کاردرمانی، صرفاً افزایش توانمندی‌های فیزیکی نیست؛ بلکه فراهم کردن بستری است تا هر فرد بر اساس علایق و ارزش‌های خود، فعالیت‌های معنادار زندگی را تجربه کند. با مداخلات به‌موقع کاردرمانی، دوران سالمندی می‌تواند به دورانی پر از مشارکت، فعالیت و کیفیت بالای زندگی تبدیل شود.

پایان پیام/